|
Sayfa 4 Toplam 7
Evrenin yokolacak olmasının manası
Asırlardan beridir bilim adamlarının evrende keşfettikleri yenilikler, evrendeki kusursuz bir düzenin bulunduğunu bize gösterdi ve hala daha da gösteriyor. Entropi yasalarıyla biz, enerjinin dönüştüğünü ve ilk halini koruyamadığını öğrendik. İnsanın evrendeki rolünü üstlendiği günden bu yana da "dünyamız açısından" varolan enerjinin olumsuz etkilere maruz kaldığını müşahade ettik, 21. yy'ın yaşayan bireyleri olarak belki de buna en büyük tanıklığı edecek insanlar olacağız.
Bilim adamlarının "evrenin yavaşlaması ve çökmesi" olarak tanımladığı "Kıyamet", pek çok din açısından daha farklı şekillerde önümüze konuyor.
"Büyük Patlama" gibi belirli olmayan bir anda belirli olmayan bir sebeple! -bilimsel yorum- "aniden" olacağı dinler tarafından belirtilen "Kıyamet'in" yaklaştığıyla ilgili neredeyse bütün dinler -semavi dinler- hem fikir gibidirler.
İslam Peygamberi, peygamberimiz Hz. Muhammed, iki parmağını göstererek "ben ve kıyamet şöyle olduğumuz halde gönderilmiş bulunmaktayım demiştir. Tevratta ve incilden de bazı tarihler çıkartan teologlar vardır. İslam düşüncesinde, "Kur'an ayetlerinde oldukça net vurgulanan 'ansızın' ifadelerinden dolayı" belirli tarihler üzerinde yorum yapılmamıştır.
Şurası bir gerçektir ki, evrenin "big bang"le öğrendiğimiz bir başlangıcı olduğu gibi, bir de sonu vardır.
Onu vareden, belirlediği bir sürede onu aynı zamanda yok da edecektir.
Ben, çoğu zaman bunun sistemin tamamlanması için, "mükemmellik vurgusu için çok önemli" olduğunu düşünmüşümdür.
Yani, deizmin "Mükemmel Tanrı" anlayışına yönelitilen "Tanrı'nın mükemmelliği ama adaletsizliği" gibi bir haklı eleştirinin yanında "Tanrı'nın mükemmelliğini gösteren en önemli unsurlardan birinin de zatından başka herşeyin şeyin "bir zeval" yaşaması olduğunu düşünmüşümdür.
Belki sistem yeniden sıfırlanacak, belki yeni big bangler yaşanacak veya yaşanıyordur, ama şurası bir gerçek ki, insan vicdanı "her başlangıcın bir sonu olduğu gerçeğine bütün şartlanmışlıklarına rağmen zaten inanıyordur"
Bitme, tükenmek. Yok olmak. Hiçbir delile ihtiyaç duymaksızın, hiçbir kitabın hiçbir paragrafının mükemmelliğini veya güzel ifade edilmişliğini düşünmeksizin, hiçbir önermeye ihtiyaç duymaksızın kısacası, insan vicdanı "yok olmayı reddediyor, çünkü içine yerleştirilmiş bir ebedilik özlemiyle birlikte doğuyor".
Bu yazıları okuyan herkes tam şimdi dursun ve tam şu anda öleceğini düşünsün, şurası bir gerçek ki hiç kimse, içinden geçen şu anki düşüncelerin ve duyguların, içinde konuşan kendisinin yok olmayacağına, hatta, duraksamadan başka bir yerde başka bir şekilde var olacağına emin gibidir. Hayatını bu hissi yok etmeye adayan yoksa büyük ihtimalle herkes bunu hisseder.
Ölümün bir yok oluş olmadığını, Allah bize evrende de gösterir, her bahardan sonra yine tazelik, yeni böcekler, bitki örtüleri, yeşil ağaç yaprakları geri döner. Tertemiz vicdanlar bu sahneleri izlediğinde "ortaya konmuş mükemmel nizamın tam olarak neresinde durduğunu hisseder ve "subhanallah" der, çünkü "bunu isteyerek ve gönülden söyleyebilecek, hissedebilecek tek varlık olduğunu bilir ve vazifesini yerine getirerek Allah'a olan hayranlık duygularını ifade eder.
Evrende yok olan bir şey göremiyoruz, entropi yasaları bize, enerjinin dönüştüğünü söylüyor. Yani evrende herşey yerini başka bir şeye dönüştürerek, form değiştirerek devam ediyor, öyleyse "evren hayatının bütünüyle form değiştirmiş halinin ahiret hayatı olacağını söylemek" ahiret anlayışını "mantık olarak" "uygunsuz" kılmayacaktır.
Son söz olarak, evrenin mükemmelliğinin tesadüfi olmadığını gösteren önemli delillerden birisi de onun bir gün mutlaka yok olacağı gerçeğidir.
Devamı ( Hz. Muhammed'e inanma ve inanmama nedenleri? )
|
