ARA GÖNÜL

Nefsin ile girme yola;
Sen seni bil, ara gönül!..
Tepelerden bakma kula;
Düþürürler nâra gönül!..

Hiç güler mi gönül yýkan;
Kör nefsine arka çýkan?!..
Hüsrân olur, her hor bakan;
Sonu gider dâra gönül!..

Sen, sana bak, daðca suçun;
Göz yaþýnla pakla için;
Hak sevgisi olsun göçün,
Uç kafesten, nûra gönül!..

Bir gül ara, öz içinde;
Güle dokun, köz içinde;
“Belâ” diyen söz içinde,
Vefâ göster, sýrra gönül!..

Gel ey gönül! Gel ey canan!
Aþk iksiri içip kanan;
Hakk’a uçar, hakk’ý anan.
Hiç düþer mi yere gönül!..

Gönül, sende güler zaman.
Sende durur, bu can, canan!..
Dayanýr mý akýl iz’ân?..
Tevekkül et yâra gönül!..