Kategori : Ömer Özbek , Yazar : Ömer ÖZBEK , Okunma : 477
Eski ümmetlerde bir adam vardı. Üç yüz yirmi yaşındaydı. Oğlunun cenazesinde sarsıla sarsıla ağlamaktaydı. Oğlu bir gün önce yüz beş yaşında vefat etmişti. “Ah zavallım çok genç gitti! Gün görmedi! Vah yavrum! Ne vardı bunca erken?!” türünden sözler ediyordu. Yavrusunun çok genç bir yaşta ölmesini hazmedemediğinden içi yanıyordu.
Hikmet sahibi biri yanına yanaştı. “Niçin böyle sarsılıyorsun? İsyana varan sözler sarf ediyorsun. Gerçekten çok mu genç gitti oğlun?” diye söze başladı. Sonra şöyle devam etti. “Ahir zamanda öyle bir ümmet gelecek ki; onların ortalama yaşı altmış-yetmiş yıl olacak. Hatta onlar bu kısacık ömürleri için saray gibi evler yapacaklar, yaptıracaklar. Onlara bakarak senin oğlun epey yaş yaşadı aslında.”
Bu sözleri duyunca oğluna ağlayan adam bu durumun hayretiyle oğlunu, ölümü, içinde bulunduğu ortamı unuttu. “Gerçekten mi?” dedi hayretle. “Onlar altmış-yetmiş yıl mı yaşayacaklar? Birde bu kadarcık ömür için evler mi kuracaklar? Ömrün bu kadar yolculukta geçip gider zaten. Bunun için ev mi yapılır?”
Adamın hayreti bizim toplam ömrümüzeydi ve bu toplam ömür içindeki hırsımıza ve yaptıklarımıza. Hiç ölmeyecekmişiz sanmamıza. Her an koşup durduğumuz ölümü çook uzak sanışımıza. Ondan unutmuştu oğlunu ve ölümün acısını.
Ahir zaman peygamberi buyurdu: “Ümmetimin ömrü ortalama altmış-yetmiş yıldır. Kime altmış yıl ömür verilmişse artık onun bir bahanesi kalmamıştır.” (Müsned, c.II, s.417; Tirmizi, Zühd, 23; İbn Mace, Zühd, 27).
Bizim ömrümüzün ortalama süresini bu hadis-i şerif beyan ediyor. Eski ümmetlerin ömürlerine nazaran ne kadar da az bir müddet…
Az olan ömrün bereketli olması gerek. Ömrü bereketlendirmek zamanı kuşanmaya bağlı. Bu nedenle önemli zamanı kuşanmak.
Zamanı kuşanmak eskilerin tabiriyle “İbnü’l-vakt” olmak. Yani en kısa zaman dilimi olan “an”ı en verimli kullanmak. Boşa tüketip zamanı israf etmemek. Mü’minin özelliği boş şeylerden uzak durmaktır. “Onlar boş ve faydasız şeylerden yüz çevirirler.” (23/Müminun 3).
Aynı zamanda kişinin güzel ahlaklı olduğunun bir göstergesi de faydasız şeyleri terk etmektir. “Kişinin faydasız ve boş şeyleri terk etmesi Müslümanlığının güzel olmasındandır.” (Tirmizi, Zühd, 11).
Zamanı kuşanmak olgun ve şuurlu bir mümin olmakla ilgili. Şuursuz, bilgisiz ve tevazu noksanı bir insanın zamanı kuşanması mümkün değil. Eskilerin inandığı gibi bizi zaman helak etmiyor. Bu zamanla kayıtlı olamasaydık, Rabbimize kulluğumuz mutlaka noksan olurdu. Ama zamanla kayıtlı olunca zamana bağlı olarak yaptığımız ibadetlerle en azında sorumluluktan kurtuluyoruz.
Zamanı kuşanmak ahir zaman peygamberinin hayatına yaşantımızı uyarlamakla mümkün. Ne kadar O’nun (as) hayatına uygun yaşıyoruz o kadar zamanı kuşanmış oluyoruz. Çünkü o kısacık ömrüne cihana değer bir hayat sığdırdı. “Benimle dünyanın misali bir yolcunun gelip gölgesinde bir müddet dinlendiği bir ağaca benzer” (İbn Mace, Zühd, 27). Bu şuurla yaşanan bir hayat ebedi hayatı kurtarmak için gerekli ve yeterli amelleri yapmayı mümkün kılar. Budur zamanı kuşanmak.
Zamanı kuşanmak ertelememektir. Erteleyen insan keşkelere boğulur. Keşke diyen ise helak olmuştur. “Ertelemek ancak inkâr etmede bir artmadır.” (9/Tevbe 37). “Geçmiş bir günü ya da işi için keşke diyen onu helak etmiştir.” (Hadis-i Şerif). Abdullah İbn Ömer’in ifadesiyle “Akşama eriştin mi sabahı bekleme. Sabaha eriştin mi akşamı bekleme. Sıhhatli olduğun zaman hastalığın için, sağken ölüm için hazırlık yap.” (Buhari, Rikak, 3) tavsiyesi gereğince hareket etmektir.
Zamanı kuşanmak söz ve işlerin en üstün olanını daha aşağıda olana tercih etmektir. Boş sözü bırakmak aynı zamanda imanın bir göstergesidir. Boş şeyle geçen ömür zarardadır. Mubahlarla geçen ömür yine zarardadır. Çünkü mubahlar faydalı eser bırakma imkânı vermez insana ardından.
Zamanı kuşanmak hedefler belirleyip planlı çalışmaktır. Gayesiz hayatı terk edip düzenli hareket etmektir. Allah rasülü, gün ya da haftasını planlar ve çok önemli bir şey olmadıkça programına riayet ederdi. Bir program takip etmeyi ömrünce hiç başaramamış olanlar zamanı kuşanmaktan bahsedemezler.
Zamanı kuşanmak, zamanın bir tarafı olduğunu; tarafsız olmadığını, ya dost ya da bir düşman olduğunu unutmadan hareket etmektir. Niçin yaratıldığının şuurunda olmak, günlük işlerini anlamlı ve nitelikli işler olarak gerçekleştirmektir.
Dünyada tıpkı bir gurbetçi ya da yolcu gibi olmaktır…
Tatil, dinlenme ve eğlence alışkanlıklarını, bunların dışındaki zamanların verimini artıran vakitler olarak geçirmektir…
Gecede sakin olmak ve dinlenmek, gündüzün helalinden rızkını aramak için çalışmaktır…
Ve zamanı kuşanmak yaptığı her işte “Allah ne der?”i dikkate almaktır. Zamanın mihengine rızayı ilahiyi koymaktır.
Yorumlar () |
|
|
|
|
 |
