Kategori : Osman Doğan , Yazar : osman dogan , Okunma : 530
Dinin sosyal hayattaki yansımalarının en yoğun olarak gözlemlendiği bir dönemden geçiyoruz. Toplumumuz dindar, dindar olmayan veya laik, anti-laik olarak sınıflara ayrılıyor. Peki ama neden? Acaba gerçekten insanların dinin karşısında durmalarının temelinde din konusunun çok iyi bilinerek yanlışlıklarının görülmesi mi bulunuyor, yoksa din toplumda bilinmediği için yanlış mı anlaşılıyor?
Dindar veya Müslüman dendiğinde toplumumuz insanlarının ilk akıllarına gelen başörtülü kadınlar, sakallı adamlar, Ramazan ayı etkinlikleri, camiden gelen ezan sesi, televizyondan izlediğimiz cenaze namazı törenleri vb. oluyor. Ve dini sadece bu kadar tanıyan insanlar da dinin hayatlarına kattıklarını görmeksizin, böyle bir din anlayışını hayatlarından tamamen çıkarılmasında bir mahsur görmemekte ve dine karşı olmaktadırlar.
Din camiden mi ibarettir? Veya başörtün yoksa dindar değil misin?
Geçtiğimiz yıllarda okuduğum bir araştırma dikkatimi çekmişti. Avrupa'nın değişik, büyük başkentlerinde bir deney yapılıyor. Bunun için yaralı süsü verilmiş bir denek kentin en işlek caddesine yere yatırılıyor ve insanların tavırları gözlemleniyor. Avrupa şehirlerinin hemen hepsinde sonuç hiç değişmiyor; bazısı hiç fark etmiyor, çok büyük bir kısmı sadece yürüyerek bakıp geçiyor, bazısı ise bir süre bakıp sonra yoluna devam ediyor. Aynı deney İstanbul'da denendiğinde ise sonuç çok daha farklı bir durum arz ediyor; Kimisi yine bakıp geçerken çok kısa bir süre içinde olumsuz bir durum olduğunu anlayan birkaç kişi adamın yanına yaklaşıyor önce kıpırdatarak tepkisini ölçüyor ve olumsuzluğun devamı üzerine adamı kucaklayıp, yoldan bir araba çevirip hastaneye yetiştirmeye çalışıyor.
İşte bizi biz yapan bu değerlerin temeli nereden geliyor acaba? Avrupa'da olmayan bizde ise çokluğu herkesi şaşırtan bu yardımseverlik, misafirperverlik gibi yüce duygular nereden geliyor acaba? Tüm dünyada komşuluk ilişkileri tarih olmuşken, akrabanın ne demek olduğu bile bir çok ülkede unutulmuşken, anne babaya saygının ise değerini çoktan yitirmişken, bizde “koşusu aç iken tok yatan bizden değildir” anlayışı, akrabayı ziyaret etmenin emredilmesi, cennetin anneleri ayaklarının altında olduğunun belirtilmesi, insanların hiç dikkatini neden hiç çekmemektedir acaba? Bu değerleri biz nereden edinmişiz.?
Toplum dinden uzaklaştırılmaktadır. Gerek yasaklarla gerek karşı propagandalarla, gerekse kimse farkında olmaksızın gizli ellerce.
Ama…….
Toplumda her geçen gün artan şiddet olayları, küçüklerin büyüklere saygısızlığı ve büyüklerin küçüklere sevgisizliği, insanların birbirlerine karşı hoşgörüsüzlüğü, hırsızlığın, dolandırıcılığın, yalancılığın, adaletsizliğin, umursamazlığın alıp başını gitmesi….
Hiç kimsenin dikkatini çekmemekte midir? Bu değerleri her geçen gün kaybetmemiz nedendir diye niçin düşünülmemektedir?
Din toplumda camiye hapsedilirken, Ramazan aylarına indirgenirken, dindar insanlar toplumda sindirilirken acaba din ile birlikte bizi biz yapan bu değerlerin de toplumdan sökülüp atıldığının farkında mıdır insanlarımız? İnsanlara Allah inancının verilmesinin temelinde, kimse görmese de kimse duymasa da seni gören ve duyan bir yaratıcının varolduğunu bil ve yalan söyleme, çalma! Demek istediğini insanlar neden anlamak istememektedir.
%99’umuzun Müslüman olmasına rağmen dinin hayatımızdaki yeri çok kısıtlıdır. Bunun temel nedeni ise dinin ayrıntılarına takılmış olmamızdandır. Dini; Kurandan, Peygamberimizden değil de sağdan soldan öğrenmiş olmamızdandır. Dini başörtüsüne veya camiye veya Ramazan ayına indirgeyen bir toplum olduğumuzdandır ki toplumsal hayat, dinin doğruluk, dürüstlük temelinden sapmıştır. Bu çarpıklığı gidermenin yolunu, dini yok saymak olduğunu zannetmeye devam ettiğimiz müddetçe de maalesef bu problemler artmaya devam edecektir.
Yorumlar () |
|
|
|
|
 |
