Kategori : Şiir , Yazar : cenab_i aska dair , Okunma : 455
ölümü deniyorlar üzerimizde
kül kokuyoruz
bu sevdikleri bir şey onların
ölümü bize ait görüyorlar
ve çoklu ölümler irade ediyorlar adımıza
hiç utanmayan çıplak ölümler
bizi düşünüyorlar
kabirlerde tabutlarda mezbahalarda
sürümü daha çok yapılan
fışkın veren ölümler için
düşündükçe daha bir ölüm kokuyor elleri
elleri amerika kadar kara.....
ölümü deniyorlar üzerimizde
oyun olarak
ölümle oyun oynanır mı beyler
siz ne kadar ölebilirsiniz mesela
önce kafaları eziliyor çocukların
kasılıp gevşiyor göğüsleri
gökyüzü morarıyor gözlerinde
sonra koyu bir karanlık oluyor ölüm
kaskatı kesilen çocuk bedenlerinde
ölümü deniyorlar üzerimizde
ölümü soykırımlarca
dursan ölüm oluyor
yürüsen ölüm
ölüm burada adam deðil rakkam işidir
yüz ölüm
bin ölüm
yüz bin ölüm
saygın kâtip amcalar ölü sayıcıları
böyle sayılacaksak
saymayın artýk bizi
ölümü deniyorlar üzerimizde
ayıp olmuyor mu abiler
bu ev kendi evimiz
ya bizimle birlikte ölüyor oralarda
yahut göz yaþlarıyla yıkıyor ölümüzü
kahrediyor annelerimiz
ellerinde soylu bir mendil
umudu siliyorlar yeryüzünden
ve yaşamaklardan gelecek zamanı
ellerindeki son mendil
kefen bezimiz
ölümü deniyorlar üzerimizde
göveriyoruz
sıcaklığımızı takip eden
bir mermi koþuyor peþimizden
ardımızdan yalpalayan kahpe bir mermi
ölüm zikzaklar çizerek ulaşıyor bize
insanlar kardeşlerim
bu suskunluk deðer mi
ölümü deniyorlar üzerimizde
adıdemokrasi oluyor
biz seçiyoruz onlar kazanýyor
adýna özgürlük diyerek
bir bomba sesi seçeneği düşüyor üzerimize
lime lime
lakin hayatın yedeği yok efendiler
ölümün boyu uzuyor üzerimizde
ölümü deniyorlar üzerimizde
bir baba ölüm ile çocuğu arasına
giriyor çaresiz
aymazlığıdan değil
ölmezliğinden sevginin
ki kurşun deler tene yapışmış olanı
bunu her baba bilir
ölüm vurmuşsa haneyi
baba ne yapabilir
ölümü deniyorlar üzerimizde
vicdan karası ölümü
ressamlar dadanıyor renklere
ağaçlar kırmızı
dallar kırmızı
kızıl bir şafak düşüyor yüzümüze
kıpkızıl israil düşüyor sokaklara sonra
çiçekler kirleniyor
kırmızı kirleniyor
bir filistin kalıyor ressamlara
renk olarak
kanlı kara
ölümü deniyorlar üzerimizde
bir bağlam içre ölüyoruz nedense
bir kupa kolada köpürüyor kanımız
içimiz namlunun ucunda yakalıyor acıyı
ölüm uzun sürüyor bu topraklarda
hayat birkaç dakika
ölümü deniyorlar üzerimizde
son raddesine kadar
ölüm burda dört mevsim
her gün yirmi dört saat
bir yazdan öbür yaza
sizi de yoklayacak
bir duvarın yanından
bir camdan gözyaşından
sebepten ve sonuçtan
şehrin öbür ucundan
girecek rüyanıza
ölümü deniyorlar üzerimizde
kanlı kara oluyor israil
kanlı kara amerika
kanatları kırılıyor yaşamakların
içimizden hüseyin kopuyor
orta yerinde hayatın
bir gonca gül gibi kopuyor hayat
devran yine devran
yine aynı hızla yürüyor makineler
sabahlar eskisi gibi hala
ölümü deniyorlar üzerimizde
hayat utanıyor artık bize bakmaktan
" yazıklar olsun dehre
neden gökler kapkara
kaç kere doğar güneş
böyle battıktan sonra"*
* Hz.Hüseyin deyişi
Yorumlar () |
|
|
|
|
 |
