|
Sosyal Hayatın İlahi Dengesi |
|
|
Kategori : Osman Doğan , Yazar : osman dogan , Okunma : 451
İnsan ferdi yönü ile mükemmel olarak yaratılmış bir varlık olması ile birlikte sosyal olarak birbirine muhtaç olarak yaratılmış bir varlıktır. İstidat ve kabiliyetinin yanında akıl sahibi oluşu insanı diğer canlılardan ayıran en büyük özelliği olagelmiştir. Ancak bu özellikleri bile insana yalnız bir hayat yaşamak kabiliyetini verememiştir. Aslında insanlara sorulduğunda bunun aksini iddia ederek yalnız hayatını idame ettirebileceklerini belirtseler de ihtiyaçları yönü ile insan toplumsal hayatta birlikte yaşamaya mahkum bir varlıktır.
İnsanların dünya kara parçası üzerinde yaşadıkları alanlar ile toplam kara parçasına oranı arasında bir uçurum bulunmaktadır. Bu uçurumu daha özel anlamda şehirlerin yüzölçümleri ile de yapabiliriz ki insanlar genelde bir şehrin yüzde birlik bir alanına sıkışıp kalmışlardır. İnsanların şehir merkezlerine yakın yerlerde yerleşmek istemelerinin temelinde de birbirlerine olan ihtiyaçlarının yattığı gözlemlenebilmektedir. Dolayısıyla insanlar birbirleri ile devamlı bir alışveriş halindedir ve birbirlerine olabildiğince muhtaçtırlar.
İnsanların yeryüzünde bu kadar birbirlerine muhtaç olmaları hiç şüphesiz Allah’ın yarattığı kainatın mükemmel işleyişinin bir parçasıdır. Zira insanların hepsi farklı özellikte yaratılmıştır. Bu farklı özellikler de her insanda farklı şekillerde gelişmiştir bunun sonucunda her insan kendisinde olmayan bir özellik dolayısıyla başka bir insan ile bir ilişki içerisinde olmak zorundadır. Bir insanın hem doktor hem mühendis hem de öğretmen veya avukat olması beklemez. Dolayısıyla insanlar yaratıldıkları bu farklı özellikler dolayısıyla birbirlerinin ihtiyaçlarını gidererek hayatı yaşanılır hale getirirler. Toplumların sosyal dengeleri açısından hiçbir meslek bir diğerinden üstün veya aşağı görülemez. Çünkü bir doktora ihtiyaç olduğu kadar bir fırıncı veya bir çiftçi de doktorun varlığını devam ettirebilmesi açısından gereklidir. Toplumsal hayatta karşılaştığımız bu farklı özelliklere sahip insanların bu özelliklerini hafife almak veya alay etmek ise Allah’ın yarattığı sosyal nizam ile alay etmek anlamına gelir ki; toplumun bir doktora, öğretmene ihtiyacı olduğu kadar, bakkala, çöpçüye, yada fırıncı, demirci, şoför gibi toplumun düşük meslek guruplarından saydığı meslek erbabına da aynı oranda ihtiyacı bulunmaktadır.
Bütün bu bilgilerden şu sonuç çıkarılmalıdır ki;
Dinimizin emirleri, aslında insanların bir ibadet olarak algılamasının yanında hayatın anlamını kazanabilmesi, insanların yaşamlarını sürdürebilmeleri açısından da zorunlu olarak uyulması gereken kurallardır. Yani insanlar bu kurallara dinin emirleri olarak uymak istemeseler de sosyal hayatın nizamı insanların bu kurallara zorunlu olarak uymalarını sağlamaktadır. Bu kurallara uyulmaması ise insanların sosyal hayatta uyumsuz insanlar olmaları gibi problemleri ortaya çıkarmaktadır. Dinimizin kurallarının insanların Allah’ın rızasını dolayısıyla mükafatını kazanmasını teşvik ederek sosyal hayatla barışık birer bireyler olmalarını da sağlaması açısından önemlidir. Eşit haklar, alay etmemek, büyüklenmemek, yardımlaşmak gibi dinimizin sosyal hayata bakan ve insanlığın çözüme ulaştırmak için boğuştuğu bu gibi önemli konularda dinimizin hayatımızı düzenleyen bu gibi kuralları varken dini sosyal hayattan soyutlayarak onu sadece camiden ibaret bir inanç olarak algılamak ne kadar kısır bir düşüncedir varın orasını siz düşünün.
Yorumlar () |
|
|
|
|
 |
