Kategori : Alıntılar , Yazar : Mehmet Yapıcı , Okunma : 132
FELSEFENİN YALNIZLIĞI VE HÜZNÜ
Mehmet Yapıcı
Felsefe, yalnız ve hüzünlü bir kara sevdalıdır. Sevdiği aşkına karşılık vermemiştir. Bu onun tercihi değildir. Felsefeyi yüz üstü bırakan, aşkına karşılık vermeyen vefasız sevgili; İNSANdır.
Felsefe insan ilişkisi; anne-bebek ilişkisine benzer. Bebek doğum sonrasında kendisini bağımsız bir varlık olarak algılamaz. Annesine bağımlı ve acz içinde bir varlıktır. Annesinin desteği, ilgisi ve şefkati olmadan gelişip serpilmesi olanaksızdır. Anne bütün bilişsel, fiziksel ve duyuşsal donanımı ile kol kanat gerer. Onu uykusuz geceler boyunca, sosyal yaşamından, bireysel zevk, ihtiyaç ve isteklerinden fedakârlık ederek; sever, kucaklar, besler, geliştirir. Bebek büyür gelişir ve bağımsızlaşır. Yürümeye ve konuşmaya başlar ve bir süre sonra annesinden yüzünü çevirmeye başlar, annesinin her zaman arkasında olduğunun verdiği güven ve sevgiyle? Annesi ona bağımlı hale gelir. Peşinden koşar, onu kötülüklerden, yaşamın çirkinliklerinden korumaya çalışır. Annesi biraz geride kaldı mı uzak diye şikayet eder, yakınında olduğunda ?bunalttın beni? diye şikayet eder. Ne yapacağını şaşırır anne, kızar, küser ve alınır sessizce ama gözetmeye, korumaya, sevmeye de devam eder. İkircikli bir durumdur bu? Ne öyle ne böyle, ortasını bulmak da zor bulamamak da?
Felsefe karşısında insanın durumu da bunun gibidir. Felsefe yaşamı anlamlandırmaya çalıştıkça; insan kaçar, sıkılır, zorlanır ve küstahlaşır. Başı dara düştüğünde, yaşam karşısında çaresiz kaldığında da felsefeye sığınır. Belki de Thales bu yüzden sormuştur ?insan nedir? diye, Egenin sonsuz maviliğine dalgın gözlerle bakarken?
Bütün bilimlerin ?ana?sı felsefe, çocuklarını doğurmuş büyütmüş ve onlardan hiçbir şey beklemeden çekip gitmesine izin vermiştir (ya da izin vermek zorunda kalmıştır). Bilim, kimi zaman ortaçağda olduğu gibi dinin egemenliğine girmiş kimi zaman da 20. yüzyılda olduğu gibi sermayenin egemenliğine girmiştir. Felsefe, utangaç ve haklılığının anaç bilgeleğiyle olan biteni izlemiş, not almış, düşünmüş ve yazmıştır. Ama çocukları dönüp bakmamış, söylediklerini dinlememiş, yazdıklarını okumamıştır. Bu ilgisizlik, onu daha yalnız daha hüzünlü ve daha az konuşur ve yazar yapmıştır. Şimdi sadece gözlerindedir biriktirdiklerinin anlamı; yalnızlık, hüzün ve çocuklarının kendisine döneceği günün ışıltısı?
Felsefenin yalnızlığı ve hüznü ağır bir yük gibidir. Ve bu yükü en çok Wittgeinstein duyumsamıştır yüreği ve omuzlarında. O felsefenin yalnızlığı ve hüznünün somut uzantısı gibidir. Cambridge Üniversitesi ve akademik felsefenin ışıltılı dünyasından Avusturya?da bir köy öğretmenliğine onu sürükleyen, felsefenin yalnızlığı ve hüznü değil midir acaba? Bu yüzden de Wittgeinstein?nın ?felsefe dünyayı olduğu gibi bırakır? sözünü ?dünya felsefeyi yalnız bırakır? diye yorumlamak, elimde olmadan kendiliğinden oluverir. Hatta düşüncelerimin arasından deyim yerinde ise fırlayıverir.
Felsefe insan kalabalıkları içinde yapayalnızdır. İnsanlar sanki kulakları tıkalı ve gözleri açık olarak uyumaktadırlar. Bakmak da ama görememektedirler. Felsefe, insan kalabalıkları arasında sesini duyurmaya çalışır. Bağırır ve çırpınır. Ama kimse duyamaz onu. Gerisin geri, kulübesine (bazıları bunu bir köşk olarak betimler) döner, çocukları ona yabancılaşmıştır. O artık ötekidir. Thales?in mavi gözlerindeki dalgalar gibi sarsılarak neden diye sorar. Kant gibi iyiye niyet etmek için bir saati kurar gibi kurar sözlerini. Ve Wittgeinstein?ı anımsatırcasına, sarsılarak son sözünü söyler: ?felsefe yaşamda olup biten bir şey değildir?.
Yazının Devamı :
Yorumlar () |
|
|
|
|
 |
