Kategori : Edebi Hikayeler , Yazar : saniye , Okunma : 432
 İnsanların sözünde durduğu, sözün vefa olduğu eski zamanlarda bir tüccar yaşarmış.
- Nerede yaşarmış Nineciğim.
- Ben diyeyim Bağdat; sen de Şam kızım.
- Olur, Nineciğim olur.
- İnsan bu ya çeşit çeşit! Kiminin kusuru çok, kiminin tatlı dili! Kiminin sözü borç gibidir, kiminin de borcu denizde kum gibi
-Bizim Tüccarın da bir kusuru varmış ki bütün iyiliklerini örtermiş. Borç verdiği kişileri, sıkıştırır, bir canlarını almadığı kalırmış. Borç aldığı kişileri de oyaladıkça oyalar, canlarından bezdirirmiş. Borç alan da, veren de sonunda İllallah der pişman olurmuş. Bu huyunu bilen tanıdıkları onunla borç alışverişine girmez, karşılaştıkları zaman, hoş beş edip geçerlermiş....
Oysa Tüccarlık sık sık borç almayı vermeyi gerektiren bir iştir. Bunun için de karşılıklı güven gerekir.
Dünya hali Tüccar bir alışverişinde yine paraya sıkışmış. Tanıdık birkaç kişinin kapısını çaldıysa da kimse borç vermeye yanaşmamış. Tüccarın sıkıntısını gören bir Meddah “İyinin hali böyle günde belli olur!” diyerek tüccara biriktirdiği bütün parayı vermiş.
- Birkaç güne kalmaz geri veririm demiş tüccar.
Aradan birkaç gün, birkaç hafta ve birkaç ay geçmiş. Ne gelen var ne giden. Böyle olunca Meddah kendi ayağıyla gitmiş alacağını istemeye.
Meddahı karşısında görünce bin dereden su getirmiş Tüccar. Halinden öyle yakınmış ki, neredeyse kendi cebindeki parayı da çıkarıp verecek olmuş Meddah. Ne yapsın eli boş geri dönmüş evine.
Bir zaman sonra tüccarın kapısını yeniden çalmaya karar vermiş. Tüccarın evine vardığında Bir garibin üzgün üzgün evden çıktığını görmüş. Meraklanıp.
- Bu üzüntünüzün sebebi nedir, diye sormuş. Garip kişi:
- Tüccara borcum vardı. Henüz vakti gelmeden borcunu geri istiyor. Oysa elimdeki giysileri bitirip satamadım. Ona verecek hiç param yok, demiş.
Meğer bu garip kişi bir terziymiş.
Meddah onu dinledikten sonra tüccarın nalıncı keseri gibi her şeyi kendine yontan biri olduğunu, kendisinden başka hiç kimseyi düşünmediğini anlamış. İçinden tüccara bir ders vermek gelmiş. Terziyle konuşup iki elbise siparişi vermiş. Konuşup anlaşmışlar. Bir parça sıra dışı olacakmış bu giysiler.
Terzi giysileri tamamlayıp sahibine teslim etmiş bir güzel ücretini de almış. İşe bakın ki tam da o gün devrin padişahı o semtte askerleriyle gecelemek istemiş. Niyeti talim yapmaktan yorulan askerlerini dinlendirmekmiş.
Padişah o gün Meddahı yanına çağırıp akşama askerleri için bir eğlenti hazırlamasını istemiş. Meddah: “Arayıp ta bulamadığım fırsat ayağına geldi!” diye düşünerek sevinmiş.
Akşam olduğunda askerler, ahali ve bizim Tüccar eğlentinin yapılacağı yerde toplanmış. Meddah çıkmış ortaya. Ama ne çıkış! Millet basmış kahkahayı.
Orada bulunan halk, askerler, Meddahın yaptığı taklide neredeyse yerlere yatarak gülmüşler. Hele attığı şahin gibi haykırışlar Padişahı bile güldürmüş. Ama en çok da karga gibi gaklamalarına gülmüşler. Taklidi yapılan kişinin kim olduğunu ahali biliyormuş tabi. Öyle çok gülmüşler ki gözlerinden yaş gelmiş.
Bu kişi tüccardan başkası değilmiş elbet. Meddah kâh Tüccarın borçludan borcunu alırken, şahin gibi üstüne atılışını canlandırıyormuş. Kâh ki borcunu verirken karga gibi tavrını! Üzerine de bir şahin kostümü giyiyormuş bir karga. Tabi bu elbiseleri kimin diktiğini anlamak hiç de zor değil!
Tüccar ise içten içe “Keşke yer yarılsaydı da yerin dibine girseydim!” deyip durmuş. O gece olanlar iyi bir ders olmuş ona. Bir daha ne alacaklısını sıkıştırmış, ne de borcunu geciktirmiş. Ahaliye gelince, günlerce Meddahın oyununu anlatıp gülmüşler.
Alacağına şahin vereceğine karga deyimi işte o günden sonra yerleşmiş halkın diline. Ne zamanki insan alacaklısının üstüne şahin gibi atılıp vereceğinin karşısında karga gibi gaklasa bu deyim kullanılır olmuş.
Yorumlar () |
|
|
|
|
 |
