Bazen kayboluyorum isimsiz caddelerde ve kimseye soramıyorum yolumu...ne idüğü belirsiz bir hal benimkisi ellerim kapkara bir çamurun içinde ruhum bomboş bir hapishanede...ne dünüm bir Anı anlatıyor ne günüm bir Ana açılıyor bir kasvet her Anımda  bir yalnızlık var cahilliğe eren ama erdemi sezemeyen aklımda..

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallarken bir padişah varmış. Bir gün hazinelerini gezerken yumurta büyüklüğünde bir buğday tanesi görmüş. Şaşkınlık içinde herkese bu buğdayın nerede yetiştiğini sormuş. Ama bu konuda kimsenin bildiği bir şey yokmuş. Padişah merakını yenemeyince vezirine;

Bir gün
uzaklarda
ararsan beni
Elini uzat
yum gözünü..
Hissedersin
sıcaklığımı,
bu sesimi
Birgün
sevmediğimi
sanırsan
Ağlamak istiyorum
yum gözlerini
Akan gözyaşlarında
bulursun beni

ve bir tek kelime
bir başına yerli yerinde
bir mana var yalnız O tarafından bilinen
ve yalnız okuyan tarafından tanımlanan
bilmem nedendir bu kalp bu kelime
hiç değişmeyecek