Ahmet ALTAN

Cami ýþýklarýna bakan çocuk...

Sonra büyüdüm.

Ýnanmanýn huzurundan aklýn huzursuzluðuna geçtim.

O çocukluk dönemimden sonra bir daha hiç dindar olmadým, oruç unutmadým, dua etmedim, namaz kýlmadým.

Lise yýllarýnda karþýmdakinin inançlarýna hiç aldýrmaz, herkesin korktuðu bir güçten korkmamanýn tuhaf lezzetiyle diðer çocuklarla kýyasýya tartýþýrdým, onlar Tanrý’nýn varlýðýný kanýtlamaya çalýþýrlardý ben yokluðunu.

 Vaktin birinde Yahya adýnda yýldýzý parlak bir talebe varmýþ. Onunla kýsa bir süre konuþanlar bile aklýna, bilgisine ve acayip düþüncelerine hayran kalýrmýþ. Henüz on iki yaþýndaymýþ ama tam bir akýl kumkumasý ve köyün en cingöz çocuðuymuþ.

Bir daðýn eteklerine kuruluymuþ köy. Yahya da, tâ aþaðýlara bakan bir evde oturuyormuþ. Tabii annesi, babasý ve kardeþleriyle birlikte. Odasý kitaplar ve tuhaf aletlerle doluymuþ. Tekerlekler, pedallar, yivler, bilyeler, yelken kumaþlarý, kalýn halatlar, dikiþ iplikleri, büyük iðneler, aynalar, makaslar, kalemler, ölçüm cetvelleri, kâðýtlar, ince çýtalar…

Vaktin birinde mavilikler içinde bir ülkede, tatlý rüzgârlarýn estiði bir þehir varmýþ. Deniz ve þehrin sýmsýký kucaklaþtýðý bir yerde kuruluymuþ padiþahýn sarayý. Konuklar deniz yoluyla gelir, denize açýlan kapýlardan uðurlanýrmýþ.

Hoþ þehirde bütün pencereler denize bakar, bütün kapýlar denize açýlýr ve bütün yollar da denize çýkarmýþ eninde sonunda. Padiþahýn biricik kýzý, Naz Sultan da denizi gözlermiþ gün boyu. Bir gülüþü varmýþ canfeza, bir neþesi varmýþ ömre bedel! Padiþah da küçük kýzýný çok sever, bir dediðini iki etmezmiþ.

Vaktin birinde insaflý bir avcý varmýþ. Öyle “Attým mý vururum, vurdum mu indiririm!” türünden deðilmiþ. Yavrularý avlamaz, yuvalara zarar vermez, avcýlýðýn inceliklerini bilir, av mevsim dýþýnda avlanmazmýþ.

Bir gün, “Ya nasip!” diyerek çýkmýþ yola. Ormanda saðýna soluna bakýyor; ava giderken avlanmamaya çalýþýyormuþ...