İhtiyar adam tapu dairesinden çıkarken sevinçliydi. Kendi kendine düşünüyordu; “-Oh. . be ferahladım. Ölümlü dünya”.

Oturduğu evin tapusunu, çocuğunun üstüne kaydettirmişti. Tapu dairesinde çıktıktan sonra bir küçük lokantada öğle yemeğini yedi, vakit geçirmek için parkları dolaştı. Bir parkta Cem Karaca’nın şarkısı çalınıyordu; “Allah Yar! Allah Yar!”.  

Kalbimizi ihata eden kıskanç aşkın duvarı,
Kan sızdırsa da çatlar döne döne...
Her kıvrılışında bir kez daha vurulur lahuti aşka,
Başka bir boyuta eğdirir ak sancağını.
Teslimiyetse bir savaş sonrası değildir,
Semaha durmanın akabindedir a can.
Çünkü korku kavgadan önce yaşanır,
Mutluluksa kozmik güller güzergahında en son duyumsanandır...
Bundandır işte an be an ölür duran,
Yaşayansa devinimlidir her daim alemin derununda..

hasret:

Papatyalar açmıştı rüyamda

Güvercinlerle konuştum bugün.

Bulutlar şekilden şekle girdi;

Yine de hiçbir yerde yok yüzün...

Ayaklarını yerden sürüyerek kendini zorla dağınık yatağına attı. Yorgundu, yorgun bir savaşçıyı andırıyordu genç adam. Yaşadığı acılar avare saçlarında bir ışık huzmesi gibi duruyordu. Dört gül. İkisi kız, ikisi de erkek tam dört yürek gülü. Yememiş yedirmiş, içmemiş içirmiş; hastalıklar, yokluklar, kimi zaman imkânsızlıkların acımasız gerçekliğine boyun eğmeyen baba direnciyle kotardığı çareler gelmiş dizilmişti fersiz gözlerinin önüne.