Amak-ý Hayal'den...

Kahveleri içtikten sonra Aynalý Baba kulübeden bir ney çýkardý, hafif ve hoþ bir þekilde çalmaya baþladý. Kabristanýn sessizliði, neyin hüzünlü sesi bana garip bir zevk veriyordu. Þüphesiz, gittikçe göðsümden basan hüzün, bazen ferahlýk veren “ah”lar çýkaracak kadar þiddetlenen bu garip zevkte kahvenin de tesiri vardý. Kendimde tuhaf deðiþiklikler hissediyordum. Güya taþýmaya mahkum olduðum bir büyük yük üzerimden alýnmýþtý. Kendimde büyük bir hafiflik duyuyordum. Aynalý Baba ney ile taksimini bitirdikten sonra hafif ve davudi bir sesle okumaya ve sonradan ney ile çalmaya baþladý.

"Ey can! Yok olacak olan bu aleme ibretle bak; gafletten kurtul, meydan boþ deðildir. Sultan Süleyman ve Ýskender Han neredeler? Yüzbin senelik ömrü neþ’e ile geçirsen de hepsi “bir an”dan ibarettir. Cihan baðý ne güle, ne de bülbüle kalacaktýr. A gözüm! Zaten felek, kime muradýna göre yar olmuþtur.”
Bu gazelde ne mühim bir tesir vardý! Aynalý Baba bu parçayý bitirip de ney üflemeðe baþladýðý zaman gözlerinden yaþ akýyordu. Bunlar üzüntü ve sýzlanma gözyaþlarý mý idi, zevk ve aþk mý idi, bilemem; lakin pek duygulanmýþtým. O andaki ruhi ve vicdani durumumu anlatmak mümkün deðil...