artýk hayallerim ilham kaynaðý olmuyor bana...yaðmur da ifadesini yitirdi...arasýra niçin geldiðini bilmediðim damlalarý oluyor aslýnda kirpiklerimin...arasýra gözlerim nedense doluyor..neyi özlediðimi bilmeden...ve pencereler en iyi arkadaþlarým oluyor...kimseyi beklemeden...o zaman kuþlar daha çok geliyor..galiba bir þeyler biliyorlar...galiba onlar da aðlýyorlar.........

kuþlarla haber uçurmalar belki de böyle baþlamýþtýr..ümidini yitirince imkansýza sarýlmalar...belki kuþlar gerçekten de götürüyordur ýslak bir kirpiði ve býrakýyordur avuçlarýna diye düþünmeler....

Toplumda bilginin kaynaðý genel olarak iki tanedir. Bunlardan birisi okumak ve araþtýrmak diðeri ise iþitmektir. Toplumumuzun büyük bir kýsmý ise bunlardan ikincisini kendilerine bilginin kaynaðý olarak seçmektedirler. Duymanýn bilginin kaynaðý olmasý inkar edilen bir yol olmamasýna raðmen her duyulanýn araþtýrýlmadan veya akýlca sorgulanmadan kesin doðru kabul edilmesi ise doðru bilgi anlayýþýna ters bir yoldur.

Benim üzerinde durmak istediðim konu ise toplumumuzda, kasýtlý olarak veya olmayarak, hiçbir zaman gündemden düþmeyen bir konu olan “Din” olacaktýr.

Dinci tabiri sanýrým pek çok okulda meslektaþlarýmýza karþý "sosyalci, bedenci, sýnýfçý" edasýyla söylenmekte. Mezkur branþlarla ilgili medyada sunulmaya çalýþýlan kötü bir profil olmadýðý için, içi boþ ve nedense "kötü yargýlarla" doldurulmak istenen bu tabirin içini adam gibi biz birþeylerle dolduruncaya kadar bu tabirin Din eðitimcisi hakkýnda kullanýlmamasý konusunda gayret göstermemiz gerektiðini düþünüyorum ben.

Zira pek çok öðretmenin "dinci" derkenki sinsi gülüþlerini sanýrým farketmiþsinizdir.
Sizin de düþünce ve yorumlarýnýzý beklemekle birlikte bu durumu deðiþtirme yöntemlerinden kendi þahit olduklarýmý ele alarak bahsetmeye çalýþacaðým.
...

“Güz mevsimini ister ki, o mevsim, gülün güzelliðini örtsün, gizlesin de kendinin çirkinliðini, ayýbýný kimseye göstermesin; böylece sen ne bu gülün rengini, güzelliðini görürsün, ne de dikenin çirkinliðini.”(Hz.Mevlana)

Bir rüya gördüm; yaðmur yaðýyor ama ýslatmýyor,þimþek çakýyor korkutmuyordu. Nerede olduðumu bilmediðim yerde yalnýz mýyým, yarsýz mýyým? Bir nefes kadar içimi ýsýtan sonra yalnýz býrakan bir rüya... Vermeye kýyamadýðým nefesin tükenmiþliði ile açýyorum gözlerimi. Hayat bazen iki nefes arasýnda geçer, alýrsýn vermeye kýyamazsýn. Alýrsýn ne zaman vereceðini kestiremezsin. Bir rüya neler yaþatýr bize, nerelere alýr götürür bizi? Seksen yaþýmýzda secdede dua eden nineler, dedeler,onsekiz yaþýnda hayata isyan getiren gençler. Hatta bazen öldük gittik hesap zamaný bizi bekler. Zaman içinde zaman yaþarýz.

Ýþte budur BAST - ZAMAN, budur yazmaya çalýþtýðýmýz.