İhtiyar adam tapu dairesinden çıkarken sevinçliydi. Kendi kendine düşünüyordu; “-Oh. . be ferahladım. Ölümlü dünya”.

Oturduğu evin tapusunu, çocuğunun üstüne kaydettirmişti. Tapu dairesinde çıktıktan sonra bir küçük lokantada öğle yemeğini yedi, vakit geçirmek için parkları dolaştı. Bir parkta Cem Karaca’nın şarkısı çalınıyordu; “Allah Yar! Allah Yar!”.  

İnsanlığının en önemli ve en kutlu örneği ve öğretmeni...

İnsanüstü kaynaktan yani Allah'tan insanlara gönderilen ilahi mesajların tebliğcisi ve öğretmeni..

Aynı zamanda Allah'ın insanlara olan bir rahmetidir Muhammed Mustafa (s.a.v)...

Her yönü ile insanlığa rahmet ve örnek olan Hz. Peygamber (s.a.v)'e tüm insanlığın ihtiyacı vardır. Şöyle ki; her türlü beşeri hayalin ve gücün üstünde olan Allah'ın insanlara doğru yolu göstermek amacıyla gönderdiği kutsal kitaplar, insanları şeytanın ve kötülüğün etkisinden koruyarak tek olan Allah'a kulluk etmeye sevkeder. Bu yönü ile Allah'ın doğruyu ve yanlışı belirten kutsal kitapları göndermesi onun merhametinin bir ifadesidir. Ancak insan yapısı itibarıyla somut ve canlı bir örneğe ihtiyaç duyar. Bu örnek, insanlara ilahi emirleri ve prensipleri kendi yaşayışı ile öğretecek ve açıklayacaktır. Bu örnek ve önderin, insanlarla aynı özelliklere sahip olması kısaca onun cinsinden olması beklenir.

Gönül nur-ı cemalinden habibim bir ziya ister.
Gözüm Hak-i rehinden ey tabibim tutiya ister.

Safa-yı sineme zulmet veren Jeng-i günahımdır.
Aman ey kânı ihsan, zulmet-i kalbim cila ister.

Yetiş imdada ey Şah-ı Risalet ruz-i mahşerde
Ki, derd-i bi deva-yı masiyet senden şifa ister.

Ne ab-ı dideden rahat, ne ah-ı sineden imdat
Benim bar-i günahım lütf-u şah-ı Enbiya ister.

Sarıldım dâmen-i ihsanına ey Şafi-i Ümmet,
Dahilek ya Muhammed, hasta canım bir deva ister.

Gönül insanı Erbilli Esad Efendinin hayat hikayesi için devamını tıklayınız.

Kalbimizi ihata eden kıskanç aşkın duvarı,
Kan sızdırsa da çatlar döne döne...
Her kıvrılışında bir kez daha vurulur lahuti aşka,
Başka bir boyuta eğdirir ak sancağını.
Teslimiyetse bir savaş sonrası değildir,
Semaha durmanın akabindedir a can.
Çünkü korku kavgadan önce yaşanır,
Mutluluksa kozmik güller güzergahında en son duyumsanandır...
Bundandır işte an be an ölür duran,
Yaşayansa devinimlidir her daim alemin derununda..